Volg jij een schema?

Of volg je jezelf?

Verdieping

Het aantal methodes op het gebied van bewegen is eindeloos.

Boeken.
Schema’s.
Cursussen.
Adviezen.

Er komt geen einde aan.

En toch…

ben jij uniek.

Ik heb zelf ook schema’s gebruikt.

Vooral bij het hardlopen.

Bijvoorbeeld bij het trainen voor een marathon.

Die hebben me geholpen.

Als leidraad.
Als houvast.

Maar nooit als absolute waarheid.

Ik stuurde bij.

Soms iets sneller.
Soms iets rustiger.

Soms korter.
Soms juist iets verder.

Omdat mijn lichaam iets anders aangaf.

En dat is belangrijk om te beseffen:

een schema is algemeen.

Maar jij bent dat niet.

Iedereen heeft een ander lichaam.
Een andere energie.
Een andere mentale staat.

Wat voor de één werkt
werkt niet automatisch voor de ander.

Daarom is het waardevol
om te leren afstemmen.

Niet alleen volgen.

Maar voelen.

Wat heb ik vandaag nodig?

Beweging?
Rust?
Iets ertussenin?

Dat kan veranderen.

Per dag.
Per week.
Per fase in je leven.

Het is dynamisch.

En juist daarom
is het belangrijk
om jezelf beter te leren kennen.

Schema’s kunnen helpen.
Zeker in het begin.

Maar blijf kritisch.

Wanneer past het nog?
Wanneer wijk je af?
Wanneer neem je zelf de regie?

Uiteindelijk draait het daarom:

vertrouwen op je eigen lichaam.

Vertrouwen op je eigen gevoel.

Ik merkte dat zelf ook weer recent.

Toen ik in de winter
weer intensiever wilde gaan hardlopen.

Schema’s lagen voor het oprapen.

Maar ik voelde ook:

ik moet oppassen.

Niet te snel.
Niet te veel.

Dus koos ik ervoor
om meer te luisteren.

Meer te voelen.

En daarop af te stemmen.

Dat gaf rust.

En vertrouwen.

Want leren voelen kost tijd.

Net als eerlijk zijn.

Wat kun je vandaag doen?

• Kijk of je een schema volgt — en hoe strikt je dat doet
• Vraag jezelf af: past dit nog bij mij op dit moment?
• Probeer één moment bewust af te stemmen op je gevoel
• Zie een methode als hulpmiddel, niet als waarheid

The post Wie bepaalt hoe jij beweegt — jij of iemand anders? appeared first on Duurzaam Bewegen.

Wanneer stop je?

Ook als je eigenlijk door zou kunnen?

Afgelopen dinsdag, in de ochtend…

werd ik onverwachts aangevallen
door een grote nijlgans.

Schrik.
Schaafwonden.
Maar geen breuken.

Ik ben niet gebeten.
De schaafwonden ontstonden door de val.

Ik rende door.

Naar huis.

Daarna een controle
bij de huisartsassistent.

En voor de zekerheid
een tetanusprik.

Gelukkig zag alles
er verder goed uit.

Verdieping

De dagen daarna
stonden in het teken van luisteren.

Nog meer dan anders.

Meer rust.
Minder beweging.
Kijken wat kan.

En tegelijkertijd:

de rem erop houden.

Niet meer doen
dan nodig is.

Ik merkte dat mijn lichaam
de energie goed kon gebruiken
om te herstellen.

Vandaag is het vrijdag.

Drie dagen later.

Ik voelde me goed.

Energiek.

En toch…

kwam er een stemmetje:

“Ga hardlopen.”

Maar daar luisterde ik niet naar.

De wonden zijn nog niet dicht.

Mijn lichaam is nog bezig.

Ik kan wandelen.
Ik kan traplopen.
Ik kan stofzuigen.

Ik kan zelfs de beweging maken.

Maar waarom zou ik?

Waarom zou ik nu iets forceren?

Ik heb niets te bewijzen.

Niets te verliezen.

Een paar dagen extra rust
kan juist helpen.

Om daarna weer
volledig terug te komen.

Dus ik kies voor vertragen.

Ik geef mijn lichaam
de ruimte.

En zie wat er gebeurt.

Wonden helen.
Beweging wordt soepeler.
Energie komt terug.

Dat geeft vertrouwen.

Wat kun je vandaag doen?

Kijk eens naar jezelf.

• Wanneer ga jij door terwijl je eigenlijk zou moeten stoppen?
• Luister je naar je lichaam, of naar dat stemmetje in je hoofd?
• Kun je jezelf de ruimte geven om te herstellen?
• Wat gebeurt er als je bewust even vertraagt?

Soms is stoppen…

geen stap terug.

Maar juist
een stap vooruit.

The post Wanneer stop je met hardlopen, ook als je door zou kunnen? appeared first on Duurzaam Bewegen.

“Daar heb ik geen tijd voor.”

Een zin die je vaak hoort.
Misschien zeg je hem zelf ook weleens.

We hebben allemaal 24 uur per dag.
En voor een groot deel bepalen we zelf hoe we die invullen.

Beweging is daarin geen bijzaak.
Het is iets essentieels.

Als je daarop bezuinigt, voel je dat — in je lichaam, maar vaak ook in je hoofd.

Verdieping

Als het gaat over tijd, kijken we vaak naar drukte.
Werk, afspraken, verplichtingen.

Maar er is ook een ander deel.

De tijd die we ongemerkt vullen.

• televisie kijken
• scrollen op je telefoon
• sociale media
• series, sport, nieuws
• praten over dingen, in plaats van ze te doen
• dingen kopen om de tijd te vullen

Niet alles hiervan is “slecht”.
Sommige dingen geven ontspanning of plezier.

Maar een deel is ook gewoon… tijd die voorbijgaat.

Zonder dat het echt iets toevoegt.

Zelf hebben we anderhalf jaar geleden de televisie uit huis gedaan.

Niet omdat het moest.
Maar omdat we voelden dat het weinig bracht.

In plaats daarvan hebben we nu een radio.

Dat heeft iets veranderd.

Niet alleen in wat we doen,
maar vooral in hoeveel ruimte er ontstaat.

Ruimte die je anders kunt invullen.

Bijvoorbeeld met bewegen.

Er zit ook nog een andere kant aan.

Tijd en geld zijn vaak met elkaar verbonden.

Als je anders met geld omgaat,
kun je soms ook anders met tijd omgaan.

Misschien hoef je minder te werken.
Of kun je bewuster kiezen waar je energie naartoe gaat.

Maar uiteindelijk zit de grootste winst vaak niet daar.

Die zit in de kleine keuzes van elke dag.

Wat kun je vandaag doen?

• Maak eens een lijst van waar je tijd naartoe gaat
• Wees eerlijk, zonder oordeel
• Kijk welke dingen je energie geven
• En welke vooral tijd vullen

Vraag jezelf:

• Wat kan minder?
• Wat kan anders?
• Waar kan ik ruimte maken voor beweging?

Je hoeft niets drastisch te veranderen.

Soms is één klein moment al genoeg.
Even opstaan.
Even lopen.
Even naar buiten.

Niet omdat je tijd hebt.
Maar omdat je ervoor kiest.

The post Waar heb je tijd voor? appeared first on Duurzaam Bewegen.

Sta jij wel eens stil bij wat je kunt?

Niet wat je wilt verbeteren.
Niet wat beter kan.
Maar wat er nu al is.

Wat je lichaam vandaag doet.
Zonder dat je er altijd bij stilstaat.

Verdieping

Gisteren deed ik een meditatie.

Een geleide meditatie over dankbaarheid.
En tijdens die meditatie kwam er iets naar boven.

Dankbaarheid voor bewegen.

Voor wat mijn lichaam kan.
Voor wat er vanzelf lijkt te gaan.

Maar dat is het eigenlijk niet.

We gaan er vaak van uit dat het er gewoon is.

Dat we kunnen lopen.
Dat we kunnen bewegen.
Dat we kunnen trainen.

Tot het even niet meer zo is.

Een blessure.
Pijn.
Of simpelweg een dag waarop het niet lukt.

Dan voelen we het verschil.

Ik herken dat zelf ook.

Toen ik een marathon liep onder de drie uur,
was ik blij.
Maar ergens zat ook meteen het gevoel:

kan het sneller?
kan het verder?

Altijd dat stukje “meer”.

En daar is niets mis mee.

Maar wat er soms ontbreekt,
is stilstaan bij wat er al is.

Dankbaar zijn voor wat je kunt.

Ook als het minder is dan gisteren.

Zelfs bij een blessure.

Ik heb mijn enkel ooit verzwikt.
Voetballen ging niet.

Dat voelde als een groot gemis.

Maar als ik erop terugkijk:
ik kon nog wel lopen.

Dat is ook iets.

En zo is het vaak.

We kijken naar wat niet kan.
Maar vergeten wat nog wel kan.

Waarnemen

Waar ben jij vandaag dankbaar voor als het gaat om bewegen?

Misschien is het:

• dat je kunt wandelen
• dat je kunt fietsen
• dat je zonder pijn opstaat
• dat je buiten kunt zijn

Niet morgen.
Niet later.

Maar nu.

Wat kun je vandaag doen?

• Sta even stil bij wat je lichaam vandaag kan
• Vergelijk jezelf niet met anderen
• Merk op waar je automatisch aan voorbijgaat
• Spreek voor jezelf één ding uit waar je dankbaar voor bent

Misschien klein.
Maar juist dat maakt het waardevol.

Afsluiting

Vandaag is het Bevrijdingsdag.

Een dag die voor iedereen iets anders betekent.

Maar misschien kun je het ook klein maken.

Vrij zijn in je hoofd.
Vrij zijn van het gevoel dat het altijd meer moet.

En even ervaren:

dit is wat ik nu kan
en dat is genoeg

The post Dankbaar voor wat je kunt appeared first on Duurzaam Bewegen.

Als je buiten loopt, zie je het overal.

Mensen die bewegen,
maar tegelijk ergens anders zijn.

Een hond uitlaten en bijna tegen een paal lopen.
Een kinderwagen duwen en ondertussen swipen.
Lopen, maar met de aandacht op een scherm.

En we kijken elkaar steeds minder aan.

Het lijkt normaal geworden.

Verdieping

In de afgelopen 10 tot 20 jaar is er veel veranderd.

Niet alleen in hoeveel we bewegen,
maar ook in hoe we bewegen.

De telefoon is bijna altijd aanwezig.
Binnen, maar zeker ook buiten.

We nemen hem overal mee naartoe.
En gebruiken hem vaak tegelijkertijd met bewegen.

Maar wat gebeurt er dan?

Je lichaam is in beweging,
maar je aandacht is ergens anders.

Zelf merk ik het verschil duidelijk.

Als ik ga wandelen zonder telefoon,
voelt het rustiger.

Ik zie meer.
Ik hoor meer.
Ik ben meer aanwezig.

Dat betekent niet dat ik nooit een telefoon meeneem.
Bij een langere wandeling is dat juist logisch.

Maar bij een kort rondje —
een kwartier, een half uur —
laat ik hem vaak thuis.

En dat verandert iets.

Onbewust bewegen herken je ook op andere momenten.

Bijvoorbeeld als je in gedachten bent
en de trap oploopt met een glas water.

Juist dan struikel je bijna.
Niet omdat je lichaam het niet kan,
maar omdat je er niet echt bij bent.

Op jongere leeftijd kom je daar vaak nog mee weg.

Maar naarmate je ouder wordt,
wordt balans belangrijker.
Reactiesnelheid verandert.

Dan maakt aandacht ineens een verschil.

Wat kun je vandaag doen?

• Ga een keer naar buiten zonder telefoon
• Loop een kort rondje in stilte
• Kijk om je heen, zonder afleiding
• Merk op wat er verandert

Vraag jezelf:

• Waar is mijn aandacht als ik beweeg?
• Ben ik echt hier, of ergens anders?

Je hoeft niets te forceren.

Alleen het verschil ervaren
is al genoeg.

The post Beweeg je bewust… of ben je ergens anders? appeared first on Duurzaam Bewegen.

Als je met iets wilt beginnen, is het belangrijk om te weten waar je nu staat.

Toen ik zelf begon met hardlopen, was ik begin twintig.

Ik had het doel om binnen twee maanden een marathon te lopen.
Op basis van een weddenschap.

Wat ik toen niet deed, was stilstaan bij mijn startpunt.

Waar sta ik nu eigenlijk?
Wat is realistisch?

Uiteindelijk heb ik die marathon gelopen.

Maar zonder echt na te denken over de weg ernaartoe.

Nu, ruim twintig jaar later, kijk ik daar anders naar.

Toen ik opnieuw begon met hardlopen, stond niet het doel centraal.

Maar mijn startpunt.

Rustig opbouwen.
Meer op gevoel.
Minder op basis van cijfers.

Af en toe iets sneller.
Maar zonder druk.

Niet onderweg controleren.
Maar achteraf eventueel terugkijken.

Het verschil zit niet in wat ik doe.

Maar in hoe ik begin.

Verdieping

Veel mensen willen iets veranderen.

Fitter worden.
Meer bewegen.
Gezonder leven.

Maar vaak slaan we een stap over.

We denken meteen aan:

• schema’s
• doelen
• resultaten

Terwijl het lichaam ergens anders zit.

De eerste vraag is niet: waar wil ik naartoe?

Maar:

waar sta ik nu?

Hoe voel je je op dit moment?

Wat is je energie?

Is er spanning in je lichaam?

Hoe beweeg je nu al?

Als je nauwelijks beweegt, is hardlopen misschien een stap te ver.

Dan is wandelen een beter begin.

Waarnemen betekent niet analyseren.

Maar voelen.

• Hoe is je ademhaling?
• Zit die hoog of laag?
• Voel je rust of onrust?
• Zijn er klachten waar je rekening mee moet houden?

Door dit te zien, ontstaat vanzelf meer duidelijkheid.

Je kunt nog steeds dromen hebben.

Die marathon kan er zijn.

Maar het pad begint hier.

Niet bij het doel.

Maar bij je startpunt.

En dankbaar zijn voor wat je nu al kunt.

Van daaruit kun je stap voor stap opbouwen.

Op een manier die bij je past.

Waar je staat, wordt ook beïnvloed door omstandigheden.
Zoals temperatuur en energie op een warme dag.

Wat kun je vandaag doen?

• Neem 2–5 minuten om even stil te staan
• Sluit je ogen en voel je lichaam
• Let op je ademhaling
• Merk op waar spanning of rust zit
• Vraag jezelf: waar sta ik nu?

Je hoeft niets te veranderen.

Alleen zien waar je bent, is al een begin.

The post Waar sta je nu? appeared first on Duurzaam Bewegen.