Reflectie
Ik ben altijd een buitenmens geweest.
Liever buiten dan binnen.
Ongeveer tien jaar geleden, toen ik begon met ondernemen, ontstond er een ritme dat ik nooit meer heb losgelaten.
Drie keer per dag naar buiten.
Gewoon omdat het goed voelt.
Zonder doel.
Zonder vaste route.
Soms tien minuten, soms twintig, soms wat langer.
In de ochtend na het ontbijt.
Na de lunch.
En vaak ook nog na het avondeten.
Gewoon even de deur uit.
Even bewegen.
Verdieping
Wat me opvalt, is hoeveel dit eenvoudige ritme me heeft gebracht.
Niet alleen fysiek:
- sterkere benen
- makkelijker bewegen
- minder inspanning bij een rustig tempo
Maar vooral mentaal:
- rust
- ruimte
- helderheid
Wandelen is voor mij geen training.
Het is een basis.
Iets wat er altijd is, los van alles wat ik daarnaast doe.
Hardlopen, fietsen, krachttraining — het begint allemaal hier.
Wat het zo bijzonder maakt, is de eenvoud.
Je hoeft niets.
Geen schema.
Geen doel.
Geen prestatie.
Alleen naar buiten gaan en lopen.
Ik begrijp dat dit niet in ieders ritme past.
En ook bij mij lukt het niet elke dag.
Maar zelfs één korte wandeling kan al verschil maken.
Bijvoorbeeld na een maaltijd.
Even bewegen, even het eten laten zakken, even de tijd nemen.
Wat kun je vandaag doen?
- Ga na een maaltijd even naar buiten
- Loop zonder doel of route
- Kijk om je heen
- Voel wat het met je doet
Je hoeft het niet groots te maken.
Een paar minuten is al genoeg.
Wandelen is misschien wel de meest toegankelijke vorm van bewegen.
En vaak ook de meest onderschatte.