Reflectie
Sta jij wel eens stil bij wat je kunt?
Niet wat je wilt verbeteren.
Niet wat beter kan.
Maar wat er nu al is.
Wat je lichaam vandaag doet.
Zonder dat je er altijd bij stilstaat.
Verdieping
Gisteren deed ik een meditatie.
Een geleide meditatie over dankbaarheid.
En tijdens die meditatie kwam er iets naar boven.
Voor wat mijn lichaam kan.
Voor wat er vanzelf lijkt te gaan.
Maar dat is het eigenlijk niet.
We gaan er vaak van uit dat het er gewoon is.
Dat we kunnen lopen.
Dat we kunnen bewegen.
Dat we kunnen trainen.
Tot het even niet meer zo is.
Een blessure.
Pijn.
Of simpelweg een dag waarop het niet lukt.
Dan voelen we het verschil.
Ik herken dat zelf ook.
Toen ik een marathon liep onder de drie uur,
was ik blij.
Maar ergens zat ook meteen het gevoel:
kan het sneller?
kan het verder?
Altijd dat stukje “meer”.
En daar is niets mis mee.
Maar wat er soms ontbreekt,
is stilstaan bij wat er al is.
Dankbaar zijn voor wat je kunt.
Ook als het minder is dan gisteren.
Zelfs bij een blessure.
Ik heb mijn enkel ooit verzwikt.
Voetballen ging niet.
Dat voelde als een groot gemis.
Maar als ik erop terugkijk:
ik kon nog wel lopen.
Dat is ook iets.
En zo is het vaak.
We kijken naar wat niet kan.
Maar vergeten wat nog wel kan.
Waarnemen
Waar ben jij vandaag dankbaar voor als het gaat om bewegen?
Misschien is het:
- dat je kunt wandelen
- dat je kunt fietsen
- dat je zonder pijn opstaat
- dat je buiten kunt zijn
Niet morgen.
Niet later.
Maar nu.
Wat kun je vandaag doen?
- Sta even stil bij wat je lichaam vandaag kan
- Vergelijk jezelf niet met anderen
- Merk op waar je automatisch aan voorbijgaat
- Spreek voor jezelf één ding uit waar je dankbaar voor bent
Misschien klein.
Maar juist dat maakt het waardevol.
Afsluiting
Vandaag is het Bevrijdingsdag.
Een dag die voor iedereen iets anders betekent.
Maar misschien kun je het ook klein maken.
Vrij zijn in je hoofd.
Vrij zijn van het gevoel dat het altijd meer moet.
En even ervaren:
dit is wat ik nu kan
en dat is genoeg